Za moim oknem

Za moim oknem odnajdują mnie

porzucone w snach miejsca.

Wyczuwają niepokój,

lecz nie pozwolą o sobie zapomnieć.

Więc pukają cicho w szybę,

by zanurzyć się w nich raz jeszcze

i nie zostać strzępami mary

o świcie na poduszce.

Tej nocy ja przyjdę do nich;

nasycimy piaskiem powieki

i wspólnie uciekniemy

skrajem poduszki, przez okno

nim zacznie świtać.

Copyright by Joachim Andrzejewski

Twarz w wodzie

Tak uciekam,

zanurzając twarz w wodzie,

by nie widzieć nic więcej

poza głuchą ciemnością.

Tak uciekam

jeszcze głębiej i ciemniej,

by nie widzieć siebie

w odbiciu twardego dna.

Jednak tylko się skrywam,

nie znikam z życia,

bo każda woda kiedyś

musi wyschnąć.

Bydgoszcz, 29.01.2011 r.

Copyright by Joachim Andrzejewski

Po zmroku

W dole zbyt wiele światła

tuż po zmroku;

oni nie znają nocy,

choć ubierają ciemne okulary,

rozrzucają papierowe chmury

na błękitnym suficie,

strzępkami słońca w żarówkach

utrzymując dzień przy życiu…

Oni nie doznają snu,

nie wracają do zakurzonych miejsc,

nierówności przysypują brokatem

jak łzy upstrzone blaskiem gwiazd.

Oni nie pamiętają dzieciństwa,

które zagubili na jednej z ulic,

co jeszcze czeka posłusznie,

aż zbyt wiele światła tuż po zmroku

z tego koszmaru je obudzi.

Copyright by Joachim Andrzejewski

Ikarowe drzewo

Poczułem się niczym szkielet,

kiedy niebo rozświetliło się

ponad chmurami, czekając na mnie.

Wzniosłem odkryte na wszystko dłonie,

kiedy wśród liści drzewa

poruszyło się światło.

Blask rozwieszony wśród gałęzi

milczał zamknięty, choć pragnął

wznieść się z mocą jasności

i dopalić do końca

aby opaść i nie żałować niczego.

Mogliśmy podobnie nie

opuszczać znanych ścian,

lecz wszyscy zapragnęliśmy spłonąć -

choć raz ujrzeć drzewo

z lotu słońca.

Copyright by Joachim Andrzejewski

Bez tytułu

Nie potrafię wypowiedzieć ja,

dlatego dziś powiem I,

by nie czuć sensu,

by nie przyzwyczaić się.

Jeżeli tak już się stanie,

jutro będę mówić ego,

pojutrze io,

przybierając podobne twarze.

Lecz gdy języki się skończą,

maski w cień rozkruszą,

język ciągle będzie szeptać sam:

io, ego, I, ja…

Teraz nie mogę już

ukryć się przed sobą.

Jednak język staje się niekiedy

bardziej mądry niż zgubny,

by wreszcie obudzić się,

będąc tylko sobą.

Bydgoszcz, 11.01.11r.

Copyright by Joachim Andrzejewski

Skąd ja

Ot jestem,

by odpowiadać innym,

lecz nigdy wystarczająco sobie.

Jak przyszedłem,

odliczam kroki wstecz,

gdzie inni nie istnieli.

Z jestem do byłem

odmierzam słowa rozsypane

po raz przebytej ścieżce.

Przeżywam czas na nowo,

odsłaniam oczy zza palców

na siebie nadal obecnego,

gdzieś we mnie,

od początku sznurka,

którym ktoś zapalił światło.

Bydgoszcz, 18.12.2010 r.

Copyright by Joachim Andrzejewski

Kropla

Kropla przejrzysta w sobie,

głęboka w liniach przebłysku,

okruch samej siebie,

ostatek prawości swojego istnienia,

wskazująca kres własnej wielkości.

W głębinach się zanurzam,

uciekając przed niezgłębioną potęgą,

aby zamknąć to poruszenie

unoszącą pewnością słowa.

Chciałbym chcieć zaufać,

że to nadal ty,

widzieć to samo jak wtedy,

tamto oplatające ukojenie

z każdej strony obecne,

we mnie, wszędzie.

Znikasz, lub sam zapominam widok

twych obrazów wszechmocy,

które usychają,

stając w odbiciu kropli.

2010

Copyright by Joachim Andrzejewski