Atramentem po niebie

Przypieczętuję słowa

atramentem do nieba,

przykuję do nietykalnego błękitu

wśród myśli, co uciekły

ponad zasięg moich rąk.

Wznieście się ze mną,

zawiśnijmy jako wieczne chmury

na kartce sklepienia,

którego nie przesiąknie mrok.

Cokolwiek los przemilczał,

obracajmy z nicości w żywot.

Wspólnie tworzymy nasz świat -

reszta poradzi sobie bez nas.

Copyright by Joachim Andrzejewski

Drapacze chmur

Przekraczam progi nieba,

lecz jeszcze to nie słońce.

Kruchymi skrzydłami zostawiam

mu blizny swego lotu,

nim z dotyku jasności

opadnę jak gasnąca iskra…

Zaś szczyty domów

jedynie ciążą wyniosłością

ich ceglanych skrzydeł

jak drapacze chmur,

co brodzą palcami po sklepieniu,

a nie upadną.

Tylko Ikary potrafią spłonąć,

ledwie spojrzawszy słońcu

w oczy

16.08.2011 r.

Copyright by Joachim Andrzejewski

Pestka na skrzydle

 

Dedal wyrysował horyzont,

wskazał, lecz nie pokazał nieba

Ponoć tam miało być słońce,

tam miały stopić się skrzydła

Nauczył mnie latać,

choć sam wyrywał mi pióra

W garści malin

dał pestkę czereśni,

co leżała obok Drzewa Poznania

Ona przechyliła skrzydła

poza krawędź gniazda

Zrobiłem krok więcej niż ty,

aby zapłonąć jako pierwszy

by innych pragnienie poniosło dalej

Copyright by Joachim Andrzejewski

Drugi brzeg

Przerzucam na drugi brzeg

po skrawku duszy

Wysyłam w przyszłość listy

zaadresowane do obcego siebie

Cegła za cegłą

wznoszę most

niczym grób własnego lęku

nim zdobędę się

na pierwszy krok

w kierunku tamtych ulic

nim początek doczeka się

końca

Copyright by Joachim Andrzejewski

Drogi

drogi ujmują życiu tchu –

przeplatają, zaczynają, nie kończą

kroki mkną wraz ze słowami,

że nawet serce w pogoni za światem

porasta mchem niepamięci

Gdańsk, 17.07.2011 r.

Copyright by Joachim Andrzejewski

Za moim oknem

Za moim oknem odnajdują mnie

porzucone w snach miejsca.

Wyczuwają niepokój,

lecz nie pozwolą o sobie zapomnieć.

Więc pukają cicho w szybę,

by zanurzyć się w nich raz jeszcze

i nie zostać strzępami mary

o świcie na poduszce.

Tej nocy ja przyjdę do nich;

nasycimy piaskiem powieki

i wspólnie uciekniemy

skrajem poduszki, przez okno

nim zacznie świtać.

Copyright by Joachim Andrzejewski

Twarz w wodzie

Tak uciekam,

zanurzając twarz w wodzie,

by nie widzieć nic więcej

poza głuchą ciemnością.

Tak uciekam

jeszcze głębiej i ciemniej,

by nie widzieć siebie

w odbiciu twardego dna.

Jednak tylko się skrywam,

nie znikam z życia,

bo każda woda kiedyś

musi wyschnąć.

Bydgoszcz, 29.01.2011 r.

Copyright by Joachim Andrzejewski